Μαρία Κίτσου: «Είναι άγριο να κάθονται στις εκπομπές και στα πάνελ να προσπαθούν σαν αρπακτικά, σαν όρνια να…»

Μαρία Κίτσου: «Είναι άγριο να κάθονται στις εκπομπές και στα πάνελ να προσπαθούν σαν αρπακτικά, σαν όρνια να…»

Συνέντευξη στην κάμερα της εκπομπής «Πάμε Δαναή» και τον Άρη Καβατζίκη, παραχώρησε η Μαρία Κίτσου.

Η ηθοποιός μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στη συμμετοχή της στη δραματική σειρά, τη δημοσιότητα, αλλά και τις ανακρίβειες που ακούγονται κατά καιρούς για εκείνη.

«Ήταν προστατευτικό αυτό που έγινε με τον covid. Μας βοήθησε όλο αυτό που έγινε με την πανδημία, γιατί δεν βγαίναμε έξω στον κόσμο, φορούσαμε μάσκες. Όταν άνοιξε όμως όλο αυτό, ήταν λίγο too much. Αλλά όχι από τον κόσμο. Ο κόσμος ήταν υπέροχος στις εκδηλώσεις του. Τα media. Ήταν δύσκολο να βλέπεις ό,τι λες και ό,τι κάνεις ή δεν κάνεις, να γράφεται, να διαστρεβλώνεται ή να χρησιμοποιείται για άλλους λόγους.

Είχε κάτι πολύ δυσάρεστο και άγριο όλο αυτό. Δεν μου αρέσει αυτού του είδους η έκθεση. Είναι άγριο να κάθονται στις εκπομπές και στα πάνελ να προσπαθούν σαν αρπακτικά, σαν όρνια να ξεζουμίσουν το παραμικρό, να βρουν πράγματα εκεί που δεν υπάρχουν. Όλο αυτό το πράγμα ήταν πολύ άσχημο. Δεν έχει σχέση με τη δουλειά μας», είπε η Μαρία Κίτσου.

Ενώ μιλώντας για τον θάνατο του πατέρα της, η Μαρία Κίτσου ανέφερε: «Ο θάνατος του πατέρα μου ήταν συγκλονιστικός. Στην πρώτη πρεμιέρα μου στο θέατρο έχασα τον πατέρα μου. Είναι νεκρή αντίληψη ότι οι ηθοποιοί είναι υπεράνθρωποι ή παλιάτσοι του κόσμου. Δεν καταλαβαίνω γιατί όταν ο κόσμος έχει πληρώσει εισιτήριο, πρέπει να δει την χειρότερη εκδοχή του εαυτού σου, όταν εσύ παίζεις και δεν είσαι καλά. Εγώ παρόλα αυτά έπαιξα γιατί ένιωθα ότι το είχα ανάγκη και αυτό με βοήθησε να το αντιμετωπίσω. Η μέρα της πρεμιέρας μου ήταν η μέρα της ταφής του».

Τέλος η Μαρία Κίτσου εξομολογήθηκε: «Από μικρό παιδί ένιωθα ότι πρέπει να είμαι πρώτη σε όλα, δεν είχα ανταγωνισμό μέσα μου, αλλά είχα συναγωνισμό. Δεν ήταν εύκολο το μεγάλωμά μου, υπήρχαν ιδιαιτερότητες, το έψαχνα πάρα πολύ. Αυτός ο δαίμονας με ακολουθεί συνέχεια, βασανίζομαι. Ο πιο μεγάλος μου κριτής είμαι εγώ η ίδια. Φοβάμαι να χαρώ, γιατί με κάποιο τρόπο νιώθω ότι θα τιμωρηθώ για την χαρά μου».