Συνέντευξη στην κάμερα της εκπομπής «Καλημέρα είπαμε;» της ΕΡΤ, παραχώρησε ο Στέλιος Μάινας με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου με τίτλο «Αρόδου».
Ο ηθοποιός μεταξύ άλλων μοιράστηκε ευαίσθητες πτυχές της οικογενειακής και επαγγελματικής του ζωής και αποκαλύπτει πως μετά το τέλος των «Μεν και Δεν», του γίνονταν διαρκώς προτάσεις για ρόλους-καρικατούρες που βασίζονταν σε εκείνον του «Τίμου».
«Ο μπαμπάς μου είναι καπετάνιος κι οι θείοι μου μηχανικοί. Η θάλασσα είναι ένας αγώνας καθημερινός. 17 Δεκεμβρίου του 1970 άκουσα αποσπασματικά από την ασπρόμαυρη τηλεόραση ότι ένα πλοίο βυθίστηκε στις Φιλιππίνες. Μετά από μια εβδομάδα, έμαθα ότι είχε γίνει ναυάγιο του πλοίου του πατέρα μου κι είχε γλιτώσει. Τα νέα δεν έφταναν εύκολα στην Ελλάδα. Τα παιχνίδια που φέρνουν οι ναυτικοί στα παιδιά τους είναι η εξαγορά των τύψεων, γιατί αφήνουν τις οικογένειές τους. Εγώ την ένιωσα διπλά την έλλειψη του πατέρα, γιατί είμαι και παιδί χωρισμένων γονιών, αλλά και παιδί ναυτικού. Δεν τον γνώρισα πολύ τον πατέρα μου. Είχαμε σχέσεις από την ενηλικίωσή μου και μετά κι άρχισα να καταλαβαίνω τη μοναξιά του κι όλο αυτό που φέρνει. Οι ήρωες είναι οι γυναίκες ναυτικών κι όχι οι ναυτικοί. Ο προσωπικός μου ήρωας ήταν η μάνα μου», εξομολογήθηκε ο Στέλιος Μάινας.
«Καμιά φορά βλέπω τους “Μεν και Δεν” και λέω “τι έκανες ρε φίλε, ρεζίλι”. Με την καλή έννοια το λέω, γιατί αγάπησα αυτή τη σειρά. Με τον Χάρη Ρώμα και την Άννα Κουρή βρισκόμαστε πολύ συχνά. Δυστυχώς, με την Τζόυς Ευείδη δεν έχουμε πολλές επαφές. Τους αγαπώ και τους εκτιμώ και την Τζόυς το ίδιο. Αυτά είναι τα νιάτα μου. Το είχα χαρεί, αλλά πάντα με μέτρο. Δεν μπορείς να είσαι πάντα ο πρωταγωνιστής στη ζωή. Πιστεύω ότι τα remake είναι ξαναζεσταμένο φαγητό. Για πολλά χρόνια μου πρότειναν τον ρόλο του Τίμου, για αυτό έλεγα μονίμως όχι κι ήθελα να φύγω από αυτήν την εικόνα. Δεν ήμουν αυτό. Ήμουν ένα φοβισμένο παιδάκι, χαμηλών τόνων, που έτρωγα πολύ ξύλο στη γειτονιά», ανέφερε ο Στέλιος Μάινας.
