Καλεσμένος στην εκπομπή “Πρωίαν σε είδον την μεσημβρίαν”,βρέθηκε ο Γιάννης Νικοπολίδης.
Ο μεγαλύτερος γιος του Αντώνη Νικοπολίδη που έδωσε την πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη, μεταξύ άλλων μίλησε για τις σπουδές του στην Ουάσινγκτον όπου και αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
«Η μητέρα μου το παραδέχτηκε ότι μου φέρνει γκαντεμιά, όποτε έχω αγώνα πλέον φεύγει από το σπίτι. Έχω φίλους που αλλάζουν θέση στο ημίχρονο, κλείνουν πόρτες με ενέργειες, με γούρια, με μάτια. Εγώ πρέπει να βάλω πρώτα την αριστερή και μετά την δεξιά κάλτσα», είπε ο Γιάννης Νικοπολίδης.
Ενώ όταν ρωτήθηκε για το αν θυμάται κάτι από το EURO του 2004, απάντησε: «Με το ποδόσφαιρο ξεκίνησα να ασχολούμαι από πολύ μικρός. Ήμουν 5-6 χρονών όταν έπαιξα στην πρώτη ακαδημία. Όταν ο μπαμπάς μου ήταν στο Euro, εγώ ήμουν τεσσάρων χρονών. Δε θυμάμαι τίποτα από εκείνη την περίοδο. Δεν έχω καμία ανάμνηση. Εγώ ήμουν στο χωριό στην Άρτα με τη γιαγιά, οι γονείς μου ήταν στην Πορτογαλία αλλά δεν έχω κάποια ανάμνηση».
«Έχω αναμνήσεις από το να σταματάνε τον μπαμπά μου στον δρόμο για αυτόγραφα, φωτογραφίες, βρισίδια, όλα. Το να πηγαίνει ο κόσμος στο γήπεδο και να τα “χώνει” στους αθλητές, καλώς ή κακώς είναι και ένας τρόπος εκτόνωσης. Στην Ελλάδα έτσι είναι το γήπεδο, πας να ρίξεις τη βρισιά σου και γυρνάς στο σπίτι ήρεμος. Εγώ ως τερματοφύλακας τα ακούω όλα, αλλά κάνει πως δεν τα ακούς… Αν δώσεις λίγο τυράκι, γυρίσεις κοιτάξεις, πεις κάτι, αρχίζουν πιο δυνατά. Όσο τους αγνοείς, τόσο περισσότερο ηρεμούν», πρόσθεσε ο Γιάννης Νικοπολίδης.
Όσο για το αν βλέπει αλλαγές στο ποδόσφαιρο, είπε: «Βλέπω αλλαγές στο ποδόσφαιρο σαν άθλημα, σαν τακτική, σαν ρυθμός αγώνα, σαν απαιτήσεις. Εμένα αυτό με ενδιαφέρει, δεν με ενδιαφέρει το εξωαγωνιστικό κομμάτι δηλαδή να μιλάω στους διαιτητές, στον προπονητή, στον μάνατζερ κλπ. Νομίζω καλό είναι να τα κάνουμε στην άκρη και να ασχολούμαστε περισσότερο με το άθλημα».
Επίσης ο Γιάννης Νικοπολίδης μίλησε και για το βάρος που κουβαλάει το επίθετο του λόγω του πατέρα του: «Έχει και τα καλά του έχει και τα κακά του. Για μένα είναι κάτι που το αντιμετωπίζω καθημερινά οπότε δεν μπορώ να πω ότι μου κάνει διαφορά, το έχω συνηθίσει».
