Καλεσμένη στην εκπομπή «Πάμε μια βόλτα;» με τη Νίκη Λυμπεράκη, βρέθηκε η Ελένη Ράντου.
Η ηθοποιός άνοιξε την καρδιά της και επέστρεψε στους ανθρώπους, τις γειτονιές και τις στιγμές που διαμόρφωσαν τη ζωή και την πορεία της.
Μάλιστα, η βόλτα ξεκίνησε από το Αιγάλεω, τη γειτονιά όπου μεγάλωσε και που, όπως είπε η ίδια, δεν έφυγε ποτέ από μέσα της.
Επίσης, η Ελένη Ράντου γύρισε πίσω στον χρόνο και μίλησε για τα παιδικά της χρόνια και το bullying που δεχόταν.
«Σαν φυσιογνωμία ήμουν αγοροκόριτσο, μέσα μου ήμουν ένα πάρα πολύ φοβισμένο παιδί. Μια φορά βγήκα σ’ αυτόν τον δρόμο να παίξω μήλα και έσπασα το χέρι μου, που ήμουν 14 χρονών περίπου. Φοβόμουν πάρα πολύ γιατί αισθανόμουν πολύ καλά μέσα, διαβάζοντας.
Είχα και πολύ αστιγματισμό εκ γενετής και φορούσα κάτι φοβερά γυαλιά τότε και έτρωγα πάρα πολύ bullying από όλα τα παιδιά. Πήγαιναν στο μπαλκόνι και μου φώναζαν… “γυαλάκια”, “μυωπία”. Το τι κοροϊδία δηλαδή, ντρεπόμουν να βγω έξω.
Ο άνθρωπος είναι άγριο πλάσμα. Αλλά ποτέ δεν θυμάμαι όλα αυτά τα χρόνια σαν δυστυχισμένα χρόνια. Τα θυμάμαι πολύ γλυκά, ότι τους χρωστάω το ποια είμαι. Με θυμόμουν πολύ οι άνθρωποι που γυρνάνε πίσω και επειδή δεν είναι στο ύψος του τώρα το διαγράφουν, ή παριστάνουν ότι δεν έγινε έτσι. Όχι, έγινε έτσι και έγινε με έναν τρόπο που με διαμόρφωσε για όλη μου τη ζωή» εξομολογήθηκε η Ελένη Ράντου.
