Δανάη Καλοπήτα: Πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Το Μπορντέλο της Μαντάμ Ρόζας” | Όσα είπε στο GPOP.GR

Η Δανάη Καλοπήτα γι’ ακόμη μια χρονιά πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Το Μπορντέλο της Μαντάμ Ρόζας” στο θέατρο Αλκμήνη και κερδίζει τις εντυπώσεις. Η ίδια καταφέρνει κάθε φορά να αποσπά το πιο θερμό χειροκρότημα.

Με αφορμή το έργο και τον ρόλο αυτό, η Δανάη Καλοπήτα μίλησε στο GPOP.GR.

Μεταξύ άλλων, αποκάλυψε τι σημαίνει για εκείνη αυτό το έργο και πώς αποφάσισε να γίνει ηθοποιός.

Ακόμη, αναφέρθηκε στις δυσκολίες που έχει ένας μονόλογος, αλλά και στην προετοιμασία που κάνει πριν ανέβει στη σκηνή.

Όσα είπε η Δανάη Καλοπητά στο GPOP.GR

Πρωταγωνιστείτε στην παράσταση “Το Μπορντέλο της Μαντάμ Ρόζας”, η οποία είναι βασισμένη στο εμβληματικό βιβλίο της Σπεράντζας Βρανά “Το Τίμιο Μπορντέλο”. Πείτε μας μερικά πράγματα για το έργο…

Το “Μπορντέλο της Μαντάμ Ρόζας” είναι μια αφήγηση για τη ζωή μιας γυναίκας η οποία αποφασίζει να ακολουθήσει το δρόμο της πορνείας. Μέσα σε μια οικογένεια δίχως μητέρα και με έναν πατέρα που όπως φαίνεται δεν αποτελεί στήριγμα για εκείνη, αποφασίζει να χαράξει το δικό της δρόμο, εγκαταλείπει το σπίτι και παίρνει τη ζωή στα χέρια της. Μια γυναίκα μαχήτρια θα έλεγα.

Στα 15 της είναι η πρώτη φορά που βγαίνει στην πορνεία. Αποφασίζει λοιπόν να γίνει κυρία του εαυτού της μέχρι την στιγμή που έρχεται ο μεγάλος έρωτας της ζωής της.

Είναι αυτό που αλλάζει τη ζωή κάθε ανθρώπου. Ο έρωτας είναι η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη. Παραδίνεται σε αυτήν τη δίνη αλλά όχι ολοκληρωτικά. Συνεχίζει έναν ασταμάτητο αγώνα να κατακτήσει τον μεγαλύτερο στόχο της ζωής της. Να ανοίξει ένα πορνείο. Εκεί όμως έρχεται αυτό που της αλλάζει τη ζωή για πάντα..

Για μένα το έργο αυτό είναι μια ιστορία που μπορεί να αλλάξει ριζικά έναν άνθρωπο. Δείχνει μέσα σε μια μάχη, τη μάχη της ζωής, την νίκη και την ήττα συνάμα. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει άνθρωπος, που δεν θα ταυτιστεί αν ανοίξει την καρδιά του σε αυτόν τον κόσμο. Γιατί η σκληρότητα αυτού του κόσμου, είναι η μεγαλύτερη αλήθεια στην σύγχρονη κοινωνία μας αν μπορέσουμε και κάνουμε τους σωστούς παραλληλισμούς.

Η ανταπόκριση του κοινού είναι θερμή γιατί η παράσταση ανεβαίνει για τρίτη χρονιά. Τι σχόλια ακούτε και τι μηνύματα θέλετε να περάσετε;

Η ανταπόκριση του κοινού είναι εκείνη που φέρνει την συγκεκριμένη παράσταση για τρίτο χρόνο επί σκηνής και αυτό για μένα είναι βαθιά συγκινητικό και γεμίζει την ψυχή μου αγάπη. Τα σχόλια και οι προβληματισμοί του κοινού είναι πολλοί και πάντα με πολλή αλήθεια και θεωρώ ότι ο λόγος είναι, ότι ο μεγαλύτερος στόχος της παράστασης είναι αυτός, να ακουστεί η αλήθεια ενός ανθρώπου από τα βάθη της ψυχής του. Η Ρόζα λοιπόν περνάει το μήνυμα “μη φοβάσαι, πολέμα, αγαπά με όλο σου το είναι και την ψυχή και η κάθε δυσκολία θα σε φέρει ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό σου”.

Τι δυσκολίες έχει ένας μονόλογος;

Ρωτάτε μια ηθοποιό που για κάποιο περίεργο λόγο, θεωρεί πιο δύσκολο το “σύνολο” από το μονόλογο. Για μένα το είδος του μονόλογου είναι η μαγεία μου στο θέατρο. Αυτό που πολλοί φοβούνται να ναι μόνοι επιώ σκηνής εμένα με συναρπάζει. Το να έρχομαι αντιμέτωπη με τον ίδιο μου τον εαυτό κάθε λεπτό της παράστασης. Κάποια στιγμή μου είχε πει ένας αγαπημένος μου συγγραφέας ο κύριος Αντώνης Τσιπιανίτης “έχεις καταλάβει τι κάνεις;” Τον κοίταξα με απορία και του απάντησα “τι κάνω;” Μπορεί πράγματι λοιπόν να αφήνομαι σε τέτοιο βαθμό σε αυτόν τον “κόσμο” εκείνη την στιγμή που να μην “ξέρω” τι κάνω… Και ελπίζω και να μη μάθω… (Γέλια).

Κάνετε κάποια προετοιμασία πριν ανέβετε στη σκηνή;

Πριν ανέβω στη σκηνή πάντα “περνάω” την αρχή του έργου. Κάθε παράσταση είναι ένας ζωντανός οργανισμός οπότε προσπαθώ κάθε παράσταση να την αντιμετωπίζω σαν να ναι πρώτη φορά. Άρα με την ίδια λαχτάρα, σαν να ναι η τελευταία, άρα με την ανάγκη να τα δώσω όλα..

Έχετε εντοπίσει κάποια κοινά στοιχεία του δικού σας χαρακτήρα με αυτά της ηρωίδας που υποδύεστε;

Πέρα από κοινά στοιχεία με τη Ρόζα ανακάλυψα και άλλα στο χαρακτήρα μου που δεν ήξερα. Ο δυναμισμός της είναι ένα βασικό στοιχείο, ο οποίος μέσα του κρύβει έναν βαθύ συναισθηματισμό. Οι άμυνες που έχτισε για να επιβιώσει. Η βαθιά της ανάγκη για αγάπη και φροντίδα χωρίς να τη ζητά ποτέ. Και η μεγαλύτερη ανάγκη του καθένα μας… η ανάγκη για “ζωή”…

Τι σημαίνει για εσάς αυτό το έργο; Ρόλος ζωής θα έλεγε κανείς;

Είναι ρόλος ζωής από πολλές απόψεις. Και καλλιτεχνικά αλλά και στην ζωή μου έξω από το θέατρο. Διδάχτηκα με πάρα πολλούς τρόπους. Διδάχτηκα τόσο από τον σκηνοθέτη μου, κύριο Αλέξανδρο Λιακόπουλο, όσο και από την ίδια τη “Ρόζα”. Αυτός ο ρόλος μου έδειξε έναν άλλο δρόμο στη ζωή. Έναν δρόμο πιο ελεύθερο, με έναν πολύ παράδοξο τρόπο. Έμαθα να με αγαπάω λίγο παραπάνω… Άρα δεν είναι απλά ένας ρόλος ζωής, είναι ένα μάθημα ζωής για μένα.

Πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε τον δρόμο της υποκριτικής;

Είμαι ένας άνθρωπος γενικότερα των άκρων. Ο λόγος που με έστρεψε σε αυτήν την κατεύθυνση ήταν η τεράστια δυσκολία μου, με την συναναστροφή μου με τους ανθρώπους και την έκθεση. Μια συζήτηση με τον πατέρα μου κάποια στιγμή με παρότρυνε να πάω να σπουδάσω θέατρο. Είπα λοιπόν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να νικήσεις τη δυσκολία σου με την “έκθεση”; Να εκτεθείς στο μέγιστο βαθμό. Και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου σε αυτόν τον κόσμο με τους “πρίγκιπες” “τις νεράιδες” και σίγουρα “τους δράκους”. (Γέλια).

Τι σχέδια-όνειρα έχετε για το μέλλον και επαγγελματικά και προσωπικά;

Υγεία τόσο ψυχική όσο και σωματική και όλα θα έρθουν. Δρω καθημερινά ελπίζοντας για ένα καλύτερο αύριο.

Η τηλεόραση θα σας ενδιέφερε;

Ο μεγάλος μου έρωτας εμένα είναι το θέατρο. Η επαφή με το κοινό, η σκηνή… ποτέ δεν ήμουν αρνητική με το να κάνω τηλεόραση αλλά ξέρω καλά ότι δεν το προσπάθησα και ποτέ.. ξέρω ότι με τα ελληνικά δεδομένα γίνονται πολύ καλές δουλειές και στην τηλεόραση και είναι πολλές οι φορές που έχω πει “αχ θα ήθελα να βρίσκομαι και εγώ σε μια τέτοια δουλειά”. Σειρές που έχουν κάτι να πουν! Ναι σ’ αυτές τις σειρές θα ήθελα κι εγώ να υποδυθώ έναν άνθρωπο “πρότυπο” για να γίνει καλύτερη η κοινωνία μας..

Θα θέλαμε να πούμε και μερικά πράγματα για εσάς για να σας γνωρίσουμε καλύτερα! Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια; Τι σας αρέσει να κάνετε στον ελεύθερο σας χρόνο;

Στα παιδικά μου χρόνια θα έλεγε κανείς, και κυρίως η μητέρα μου, ότι ήμουν ένα ανήσυχο παιδί, ζωηρό, ατίθασο, όπου χρειάστηκε να ωριμάσει νωρίτερα από την ώρα του. Οι δυσκολίες είναι αυτές που με έκαναν όμως τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Όλα τα πράγματα στη ζωή εξαρτώνται από το πρίσμα που τα βλέπεις, αυτό που λέμε αν βλέπουμε το ποτήρι μισό άδειο ή μισό γεμάτο. Το χθες με έκανε να βλέπω πια το ποτήρι μισό γεμάτο τις περισσότερες φορές και μου έδωσε το δικαίωμα στην “ελπίδα”. Στον ελεύθερο χρόνο μου, όταν αυτός υπάρχει, επιλέγω τα ταξίδια, το σινεμά και δεν θα αρνηθώ ότι πολλές φορές, απλά κοιτάω το ταβάνι και χαλαρώνω, μια συνθήκη σπάνια αλλά τόσο αναγκαία για μένα.

Ασχολείστε και με τη συγγραφή βιβλίου…

Από μικρή μου άρεσε να εκφράζω τις σκέψεις μου μέσα από τη γραφή.. μου ήταν πολύ πιο εύκολο να γράφω από το να μιλάω. Η γραφή δεν παρεξηγείται, ελευθερώνει. Γράφω κυρίως ποίηση και έχει εκδοθεί και μια ποιητική μου συλλογή με τίτλο “Ε και; Ότι τι; Πόθεν πως; Απλός χυδαίος Έρωτας”. Έχω γράψει και δύο θεατρικά έργα. Εντοπίζω συχνά στον εαυτό μου ότι όταν κλείνομαι περισσότερο στον εαυτό μου αναζητώ την γραφή για να εκφράσω το χάος του μυαλού μου. Θεωρώ ότι το πιο σημαντικό είναι να βρίσκουμε τρόπους μέσα στην καθημερινότητα να νιώθουμε ελεύθεροι και κυρίως από τον ίδιο μας τον εαυτό.