Ο Αντώνης Λουδάρος μιλάει για όλους και για όλα! Αποκλειστικά στο Gpop.gr

Ο Αντώνης Λουδάρος μιλάει για όλους και για όλα! Αποκλειστικά στο Gpop.gr

Συνέντευξη: Μάριος Κωνσταντόπουλος

Το ραντεβού τους με τους δημοσιογράφους σε μια συνέντευξη τύπου έδωσαν οι συντελεστές της μουσικοθεατρικής παράστασης “Όνειρα Γλυκά” στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.

Το Gpop.gr βρέθηκε εκεί και μίλησε με τον σκηνοθέτη του έργου, Αντώνη Λουδάρο.

Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε σε όλους και σε όλα και μεταξύ άλλων και στην συνεργασία του με την Ελπίδα και την Σαλίνα Γαβαλά αλλά και στα νέα του επαγγελματικά σχέδια.

Σκηνοθέτης στο “Όνειρα Γλυκά”! Πως είναι η συνεργασία σας με την κ.Ελπίδα και την κ.Γαβαλά;

Εξαιρετική η συνεργασία και με τα δύο κορίτσια. Η Ελπίδα είναι μια μεγάλη τραγουδίστρια, πολύ δυνατή. Έχει ένα ρεπερτόριο που έχει συντροφεύσει το μοντέρνο τότε κομμάτι, τα εφηβικά μου χρόνια, τα party που κάναμε στα σπίτια μας τότε. Μία γυναίκα που συνεργαστήκαμε μετά από τόσα χρόνια και που εγώ ήμουν κρυφά ερωτευμένος με έναν τρόπο μαζί της. Συνεργαστήκαμε τώρα και είναι από τους ανθρώπους που δεν έπεσαν καθόλου στα μάτια μου. Την ίδια αγάπη που είχα για αυτήν, έχω ακόμα και τώρα μετά τη συνεργασία. Συνεργαστήκαμε πολύ ωραία και πολύ δυνατά, το ίδιο και με την Σαλίνα που έγραψε και το έργο. Ένα πολύ ταλαντούχο κορίτσι και ξέρεις όλο αυτό σου δίνει μεγάλη χαρά. Όταν συναντηθήκαμε φέτος για να κάνουμε την πρώτη μας πρόβα για να ξεκινήσουμε τους είπα “Κορίτσια είμαι πολύ περήφανος και για εσάς και για τη δουλειά μου και για όλα. Σας ευχαριστώ πολύ” και είναι αλήθεια μέσα από την καρδιά μου.

Τι είναι πιο δύσκολο πιστεύετε να είστε σκηνοθέτης η ηθοποιός;

Διαφορετικές δυσκολίες έχει το ένα και το άλλο, στο ένα πρέπει να δημιουργήσεις το όνειρο σαν σκηνοθέτης και στο άλλο πρέπει να είσαι εκεί για να υπερασπιστείς και για να συμπράξεις με το όνειρο του σκηνοθέτη, σαν ηθοποιός. Κάπου εσύ μέσα από το όνειρο του σκηνοθέτη να βρεις το τρόπο να εκφραστείς. Πολύ διαφορετικός κόσμος, βέβαια οι σκηνοθεσίες με έχουν κάνει να αγαπήσω πιο πολύ τον κόσμο του θεάτρου και πιο πολύ τους σκηνοθέτες. Τους καταλαβαίνω και τους κατανοώ περισσότερο. Είναι μια δύσκολη δουλειά, που έχει να κάνει με πάρα πολλούς. Ο ηθοποιός έχει να κάνει με τον σκηνοθέτη του μόνο. Ο ηθοποιός σαν ένα εγωιστικό πράγμα, σκέφτεται συνεχώς πως αυτός θα είναι καλύτερος.

Ήσασταν σε μία περιοδεία με τις “Εκκλησιάζουσες”, τι άλλο έχουμε να περιμένουμε από εσάς;

Αγώνα ταχύτητας κάνω, γιατί ενώ δεν έχουν τελειώσει οι Εκκλησιάζουσες γιατί θα παρουσιαστούν 29 και 30 στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, ένα Δευτερότριτο για συλλέκτες μόνο για να κλείσει όμορφα η περιοδεία.  Έχω μπει ήδη εδώ και την Τρίτη κάνουμε πρεμιέρα. Αρχές του μήνα θα κάνω επίσης πρεμιέρα σε ένα έργο που αγάπησα πολύ “Την Ρόζα Εσκενάζυ τη βασίλισσα του ρεμπέτικου” που θα παρουσιαστεί στο Αγγέλων Βήμα. Κάνω μία παιδική παράσταση που συμμετέχω και εγώ παίζοντας. “Αμαντέους Μότσαρντ τα παιδικά του χρόνια”. Έμαθα πάρα πολλά πράγματα για τον Μότσαρντ που δεν ήξερα, πως ήταν αυτό το παιδί θαύμα. Από 15 Δεκέμβρη “Συμβολαιογράφος” στο θέατρο Χώρα, σκηνοθεσία Πέτρος Ζούλιας με συμβολαιογράφο τον Σταμάτη Φασουλή. Έναν άνθρωπο που με έβγαλε στο θέατρο και κατά κάποιον τρόπο είναι νονός μου αλλά ποτέ δεν είχε τύχει να παίξουμε μαζί. Είναι σαν να έχουμε μία συγγένεια με τον Σταμάτη που ανυπομονώ να συναντηθούμε, σκηνικά. Αυτά τα λίγα.

Μας αναφέρατε όλα αυτά τα θεατρικά, τηλεόραση θα επιθυμούσατε να κάνετε;

Τηλεόραση και να ήθελα δεν προλάβαινα αυτή τη στιγμή αλλά ποτέ δεν ξέρεις αν υπάρξει κάτι πολύ ωραίο και πολύ δυνατό και κάτι που να μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι ελάχιστα αυτά που μου αρέσουν. Αν βρεθεί μία σειρά που να την πιστέψω πολύ μπορώ και για ένα χρόνο να μην κάνω θέατρο και να κάνω μόνο τη σειρά. Θα το ήθελα πολύ αν προκύψει κάτι πολύ δυνατό.

Πόσο δύσκολο είναι για έναν άντρα ηθοποιό, να υποδυθεί μία γυναίκα όπως κάνατε εσείς στην περιοδεία;

Είναι δύσκολο, δεν είναι εύκολο. Η δουλειά μας απαιτεί τρελά πράγματα να κάνουμε και μέσα σε αυτά είναι να ντυθεί γυναίκα και να αλλάξει φύλο με κάποιο τρόπο. Αυτό το να βάλεις ρούχα γιατί ένας άντρας δεν ξέρει τι σημαίνει φοράω φουστάνι και πως περπατάω σε τακούνια, δεν το ξέρουμε εμείς. Η γυναίκα μεγαλώνει σε αυτό το περιβάλλον και ξέρει από μικρό κοριτσάκι πως θα είναι η αίσθηση να φοράς έναν τέτοιο ρούχο. Αυτό μαθαίνεται, το δύσκολο είναι ότι πρέπει να πιάσεις την διαφορετικότητα μιας γυναίκας, την ψυχολογία της. Να παριστάνεις μία γυναίκα χωρίς να την κοροϊδέψεις, χωρίς να βγει καρικατούρα, χωρίς να βγει κόμικ. Να είσαι αστείος αλλά ταυτόχρονα να σέβεσαι την γυναίκα.

Για το τέλος θέλω να αναφερθούμε στο γεγονός της σκηνοθεσίας. Εσείς έχετε αναλάβει κάποια έργα, σας έχει τύχει να δείτε μια άλλη παράσταση σαν απλός θεατής και να κρίνετε την σκηνοθεσία; Για παράδειγμα να πείτε “Αυτό εγώ θα το έκανα διαφορετικά”

Μπα, δεν με ενοχλεί. Ποτέ δεν σκέφτομαι έτσι. Όταν πάω και βλέπω μία παράσταση, δεν έχω τίποτα στο μυαλό μου. Αν το έργο είναι δυνατό και οι ερμηνείες, χάνομαι μέσα σε αυτό και περνάω πολύ καλά. Δεν πάω εκεί σαν κριτική επιτροπή. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό. 

Θα σας ενοχλούσε εσάς κάποια σκληρή κριτική;

Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο, μην λέμε ψέμματα. Μπορεί να υπάρξει μία κακή, σκληρή κριτική αλλά να εμπεριέχει αλήθειες μέσα. Αυτό λίγο πονάει αν το ανακαλύπτει. Θα με στεναχωρήσει μία κακόβουλη κριτική από έναν αδαή άνθρωπο. Οι άνθρωποι που ξέρουν την δουλειά μας και θα γράψουν μια κακή κριτική μπορεί να έχουν δίκιο. Αυτούς θα τους διαβάσω και θα τους σκεφτώ γιατί θα με κάνουν καλύτερο.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.