“Δεν έχω βγάλει το σχολείο. Πήγα μέχρι την τρίτη γυμνασίου”

“Δεν έχω βγάλει το σχολείο. Πήγα μέχρι την τρίτη γυμνασίου”

Ο Αγάθωνας Ιακωβίδης είναι αφοπλιστικά ειλικρινής σε κάθε του συνέντευξη. Το ίδιο συνέβη και στην εφημερίδα «Espresso», όπου ανάμεσα σε άλλα αποκάλυψε πώς δεν έχει ολοκληρώσει το σχολείο, αφού κλήθηκε να εργαστεί από πολύ νεαρή ηλικία.

Πού γεννηθήκατε;

Γεννήθηκα το 1955 στον Ευαγγελισμό Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Έμεινα εκεί μέχρι τα 15 μου και μετά κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη.

Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

Πολύ καλά! Γεμάτα παιχνίδι, ποδόσφαιρο και πολλή δουλειά. Εκείνα τα χρόνια στα χωριά τα παιδιά βοηθούσαν τους γονείς τους στις δουλειές, στα χωράφια ή όπου μπορούσαν.

Και γιατί φύγατε μόλις στα 15 σας;

Διαφωνούσα πολύ με τους γονείς μου, με τον πατέρα μου κυρίως, και με τους καθηγητές στο σχολείο, και έτσι την έκανα για να βρω την τύχη μου! Δεν έχω βγάλει το σχολείο. Πήγα μέχρι την τρίτη γυμνασίου. Άρχισα να δουλεύω, έκανα πολλές δουλειές. Σε οικοδομή και σε βιοτεχνία… Αυτό με βοήθησε πολύ στη συναναστροφή μου με τον κόσμο, γιατί δούλευα με πολλούς ανθρώπους κι έμαθα να τους καταλαβαίνω και να τους ξεχωρίζω. Τη δουλειά του σερβιτόρου δεν μπορούσα να την κάνω, δοκίμασα, αλλά απέτυχα. Κι αυτό γιατί δεν μπορώ να μου λένε τι να κάνω! Δεν έκανα ποτέ ό,τι ήθελαν οι άλλοι. Από τότε που τελείωσα τον Στρατό, δεν ξανά δέχτηκα «εντολές».

Η μουσική πότε μπήκε στη ζωή σας;

Η μουσική ήταν πάντα στη ζωή μου. Ο παππούς μου ήταν παπάς και πήγαινα και άκουγα τους ψάλτες στην εκκλησία. Άκουγα και τα σουξέ του ’60 από τα μεγάφωνα των μανάβηδων που έρχονταν στο χωριό. Από μικρός καταλάβαινα και ξεχώριζα ποιοι είναι καλοί τραγουδιστές και ποιοι όχι. Επίσης, από μικρός άκουγα σμυρνέικα τραγούδια. Οταν πήγα στη Θεσσαλονίκη, άρχισα να βγαίνω σε μαγαζιά. Το 1972 ήμουν 17 χρόνων και με την παρέα μου βρεθήκαμε σε μια μπουάτ στον Λευκό Πύργο. Έπαιζαν τραγούδια από το Νέο Κύμα. Μου άρεσε πολύ, ήξερα τα τραγούδια, πήγαινα κάθε μέρα. Ε, με είδαν και μου πρότειναν να πω κι εγώ ένα τραγούδι. Τελικά μου πρόσφεραν δουλειά σε μια άλλη μπουάτ και ξεκίνησα. Μου έκανε πολύ καλό, γιατί μέχρι τότε ήμουν «βλαχάκι». Στην μπουάτ έρχονταν φοιτητές, επιστήμονες, καλλιτέχνες… Παρατηρούσα πώς συμπεριφέρονταν και αυτό με βοηθούσε. Γενικά, είμαι πολύ παρατηρητικός. Έχω ταλέντο στο να παρατηρώ και, αν μπορούσα, θα έγραφα απίστευτα πράγματα.