Gpop Αφιέρωμα! Το θέατρο και η ιστορία του

Gpop Αφιέρωμα! Το θέατρο και η ιστορία του

Οι ρίζες του θεάτρου έχουν ξεκινήσει από πολύ παλιά στο παρελθόν, στις θρησκευτικές τελετουργίες των πρώτων κοινωνιών. Μαζί με τα πρώτα βήματα της ανθρωπότητας γεννήθηκε ο χορός που ήταν και η πρώτη θεατρική πράξη. Οι κατηγορίες που χωρίζεται το θέατρο είναι οι εξής: κλασική κατηγοριοποίηση του ευρωπαϊκού θεάτρου δηλαδή το θέατρο πρόζας,η τραγωδία,η κωμωδία και το δράμα σε ότι διαφοροποιείται από τα προηγούμενα. Επίσης το μουσικό θέατρο που αφορά την όπερα,οπερέτα, το μιούζικαλ,το μπαλέτο και το χοροθέατρο. Το θέατρο μορφών που περιλαμβάνει τις μαριονέτες και το θέατρο σκιών αλλά και τα σύνθετα θεάματα όπως παντομίμα και επιθεώρηση. Η Κωμωδία προήλθε από τις Διονυσιακές εορτές. Οι κωμικοί ποιητές επιδίωκαν να γελοιοποιούν πρόσωπα και καταστάσεις, ώστε μέσα από την φάρσα  και την ευθυμία να ασκούν την κριτική τους. Η τραγωδία είναι δραματικό είδος που εμφανίστηκε στην Αρχαία Ελλάδα, είναι απομίμηση μιας σοβαρής και με αξιόλογο περιεχόμενο πράξης.

Η γέννηση του Διθυράμβου μπορούμε να πούμε αποτελεί την καταγωγή του θεάτρου. Ο διθύραμβος τραγουδιόταν γύρω από το βωμό του Διονύσου, του θεού του κρασιού. Ερμηνευόταν από ένα χορό Πενήντα ανδρών, πέντε δηλαδή για κάθε μια από τις 10 φυλές της Αττικής. Το πιο σημαντικό όμως για την ιστορία του θεάτρου ήταν ότι αρχικά ο Διθύραμβος αφορούσε αποκλειστικά την ζωή και την λατρεία του Διονύσου αλλά άρχισε να περιλαμβάνει και ιστορίες με ήρωες και ημίθεους.

Τους ρόλους στο αρχαίο ελληνικό θέατρο τους ερμήνευαν μόνο άντρες φορώντας μάσκες που μπορεί να άλλαζαν ακόμη και για τον ίδιο ρόλο ανάλογα με τις ανάγκες της παράστασης. Για να φαίνονται μεγαλύτεροι και πιο επιβλητικοί οι ηθοποιοί οι οποίοι έπαιζαν και γυναικείους ρόλους.Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να λάβουν μέρος σε μία θεατρική παράσταση αλλά ούτε να παρακολουθήσουν παρά μόνο σε ειδικές θέσεις και αυτό δεν γινόταν πάντα. Ο χώρος του θεάτρου συνήθως βρισκόταν στις πλαγιές λόφων για να έχουν καλύτερη οπτική καθώς χτιζόταν προς τα πάνω τα καθίσματα με την σκηνή να βρίσκεται στην μέση αλλά και να έχουν καλή ακουστική. Ο χώρος ήταν διαμορφωμένος με την σκηνή την ορχήστρα και το κοίλο το οποίο περιλάμβανε τα καθίσματα των θεατών τα οποία στην αρχή ήταν με ξύλο κατασκευασμένα αλλά εξαιτίας μιας φωτιάς που ξέσπασε σε ένα θέατρο στην συνέχεια φτιάχτηκαν με μάρμαρο.

Το ελληνικό μπουλούκι είναι μέρος της θεατρικής μας ιστορίας είναι απόγονος του περιπλανώμενου διονυσιακού θιάσου. Το 19ο αιώνα γνωρίζουν μεγάλη άνθηση τα «θεατρικά μπουλούκια», όπως έχει καθιερωθεί να λέγονται οι περιφερόμενοι θίασοι, που φτάνει η δράση τους μέχρι και τη δεκαετία του 1950, όπου αργότερα, έχουμε τη σύγχρονη συνέχεια του τα ΔΗΠΕΘΕ (δημοτικά περιφερειακά θέατρα) μέχρι και της ημέρες μας.

Τα μπουλούκια ταξίδευαν πάντα με τρένα, μουλάρια, σε καρότσες φορτηγών, ή με εισιτήριο τρίτης θέσης και έμεναν όπου μπορούσαν. Σε μικρά χωριά αντί για εισιτήριο ο κόσμος τους πήγαινε κότες,αβγά, ζυμωτό ψωμί, χόρτα, και ότι άλλο τρόφιμο είχε ο καθένας.

Το 1901 με απόφαση του βασιλιά Γεωργίου Α΄ και με αρχικό κονδύλιο το οποίο είχε γίνει δωρεά από τον ομογενή Ευστράτιο Ράλλη, ιδρύεται το Βασιλικό Θέατρο το οποίο στεγάζεται στο κτίριο που κατασκευάστηκε ακριβώς για το σκοπό αυτό στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου πάνω σε σχέδια του Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ. Ο πρωτοπόρος για την εποχή εκείνη θεσμός αναγκάζεται να κλείσει το 1908, για να επανιδρυθεί το 1930 με νόμο, ως Εθνικό Θέατρο, με διευθυντή τον ποιητή Ιωάννη Γρυπάρη.Στο Εθνικό Θέατρο ανεβαίνουν έργα κλασικού θεάτρου, νεώτερα αλλά και σύγχρονα, με βασική επιδίωξη την αναβίωση του αρχαίου δράματος.

Στη σύγχρονη Ελλάδα η αγάπη για το θέατρο ήταν και ειναι εμφανής μέχρι και αήμερα.Ενας τεράστιος ειναι ο αριθμός των παραστάσεων που ανεβάζεται κάθε χρόνο στη χώρα που έχει και αρκετό μεγάλο κοινο που το παρακολουθεί. Από πολιτειακής απόψεως, το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού είναι ο αρμόδιος κρατικός φορέας για το θέατρο και έχει δημιουργήσει το Θεατρικό Δίκτυο. Η οργάνωση του Θεατρικού Δικτύου έχει συγκεντρώσει όλες τις μορφές θεατρικής δημιουργίας, προωθώντας τη συμμετοχή των ελληνικών θεατρικών σχημάτων σε διεθνή Φεστιβάλ αλλά και την ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση του κοινού στο αρχαίο δράμα, το παιδικό θέατρο και τις σύγχρονες μορφές θεατρικής έκφρασης.

Η κωμωδία ανάμεσα στις δυο εποχές παραμένει σχεδόν ίδια καθώς και στις δυο υπάρχουν γελοιοποίησεις προσώπων και καταστάσεων και κυρίως πολιτικών καταστάσεων.Το χιούμορ είναι διαφορετικό σε κάθε άνθρωπο και δε κάθε εποχή δεν είναι ποτέ ίδιο. Η επιρροή του κόσμου είναι ίδια καθώς είναι ίδια και η ανταπόκριση καθώς παρακολουθούν ολα τα ήδη του θεάτρου και γεμίζουν με περίεργα συναισθήματα είτε χαρούμενα είτε λύπης.Και μπορούμε να θεωρήσουμε πως είμαι πραγματική επιρροή λόγω των έντονων συναισθημάτων που τους κατακλύζουν. Αλλαγες στο θέατρο έχουν γίνει στο ανέβασμα των έργων περισσότερο που επιλέγουν ξένη λογοτεχνία αλλά και στη στέγαση έχει γίνει αλλαγή και κυρίως για τα θέατρα του χειμώνα.

Οι τρεις μεγάλοι θεατρικοί συγγραφείς των αρχών του 20ου αιώνα που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του νεοελληνικού θεάτρου, είναι ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Σπύρος Μελάς και ο Παντελής Χορν.

Το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη το «Μεγάλο μας τσίρκο», ανέβηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1973,με πρωταγωνιστές, την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο. Συνδέθηκε με την εξέγερση του Πολυτεχνείου  και θεωρήθηκε καλλιτεχνικό δρώμενο, σταθμός στην νεότερη ιστορία μας καθώς απέδειξε πως το θέατρο, πολέμησε τη χούντα των συνταγματαρχών, απέβαλε το φόβο,καλλιέργησε την ελπίδα και συνέβαλλε στην αφύπνιση του λαού.

Η δραματική σχολή του εθνικού θεάτρου είναι κρατική δραματική σχολή και λειτουργεί από το 1930 ως παράρτημα του Εθνικού θεάτρου

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather