Μαρία Κορινθίου: Δεν θα μπορούσα να βάλω περούκα αν ήθελα να σεβαστώ τον ρόλο | Αποκλειστική συνέντευξη

Μαρία Κορινθίου: Δεν θα μπορούσα να βάλω περούκα αν ήθελα να σεβαστώ τον ρόλο | Αποκλειστική συνέντευξη

Συνέντευξη: Πόπη Γιαννικάκη

Είναι όμορφη, επιτυχημένη, ταλαντούχα, δυναμική και sexy. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, έχει καταγωγή από την Τήνο και τη Μικρά Ασία, αλλά και ρίζες από τη Βενετία.

Σε ηλικία 18 ετών, εγκαταστάθηκε στην Αμερική όπου σπούδασε αρχικά TV Broadcasting performing from TV στο College of Communication στη Μασαχουσέτη και έπειτα υποκριτική & φωνητική στο The Acting Studio της Νέας Υόρκης. Ενώ όσο ήταν στην Αμερική, έπαιξε σε μια διαφήμιση για εταιρία αυτοκινήτων.

Το 2004, επέστρεψε στην Ελλάδα και ξεκίνησε να παρουσιάζει τη ραδιοφωνική εκπομπή Breakfast στα FM, με τον Μιχάλη Τσαουσόπουλο.

Η Μαρία Κορινθίου μετά την τεράστια επιτυχία της παράστασης «Η Νεαρϊδα και το Παληκάρι» στην Αθήνα και στο θέατρο Broadway ετοιμάζετε για την περιοδεία της.

Το Gpop.gr συνάντησε την Μαρία Κορινθίου και μας έδωσε μια αποκλειστική συνέντευξη, όπου μιλάει για όλους και για όλα.

Η Μαρία μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην παράσταση «Η Νεαρϊδα και το Παληκάρι», τον ρόλος της σε αυτή, και την μεγάλη αλλαγή στην εμφάνιση της για τον ρόλο. Μάλιστα δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο τι ήταν αυτό που την έχει δυσκολέψει περισσότερο κατά την διάρκεια των προβών.

Η ηθοποιος μάλιστα αναφέρθηκε, στη σειρά των ρούχων της «Maria Korinthiou Collection«, στο παιδικό βιβλίο που έγραψε, στα επερχόμενα επαγγελματικά της σχέδια αλλά και στην επαγγελματική της πορεία.

Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Το αποφάσισα όταν πια ήμουν στην Αμερική, όπου εντελώς ασυναίσθητα – τυχαία μπήκα μέσα σε μια σχολή υποκριτικής, όπου και αυτό ήταν με κέρδισε.

Στην Αμερική όταν ήσουν σπούδασες και TV Broadcasting στο College of Communication στη Μασαχουσέτη.

Έτσι ξεκίνησα με TV Broadcasting performing from TV, μπήκα στο πανεπιστήμιο – αυτό ήταν δημοσιογραφία μαζί με παρουσίαση,  τέσσερα χρόνια – όμως ενώ με βοήθησε πάρα πολύ στην μετ’ έπειτα ζωή μου, τα μαθήματα που έκανα – μοντάζ, ραδιόφωνο, φώτα, ήχο, κάμερα, με project κανονικά –όλες αυτές οι γνώσεις, Παρ’ όλα αυτά τότε ήταν κάτι που δεν με ολοκλήρωνε και έτσι μπήκα στην σχολή υποκριτικής πάλι στην Βοστόνη.

Έχεις ζήσει αρκετά χρόνια στην Αμερική. Τώρα θα μπορούσες να γυρίσεις πίσω για να δουλέψεις και να μείνεις εκεί;

Ναι, εγώ ούτως ή άλλως γύρισα πίσω χωρίς την θέληση μου. Γύρισα επειδή πέρασα από δικαστήρια γιατί κάποιος με «έδωσε» στο immigration λόγω του ότι είχε λήξει η visa μου και ουσιαστικά με έκαναν το λεγόμενο deport, όπου με ανάγκασαν να γυρίσω πίσω, δεν ήταν στην θέληση μου να γυρίσω. Είναι ένα απωθημένο μου η Αμερική και την αγαπώ πάρα πολύ και στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντα έχω «αχ και να ήμουν εκεί πέρα» αλλά όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Εάν δεν είχα γυρίσει ίσως να μην είχα την οικογένεια μου, το παιδί μου, μπορεί να μην είχα κάνει όλη αυτή την πορεία που έχω κάνει στην υποκριτική. Ξέρεις όλα έρχονται στη ζωή για κάποιο λόγο.

Πότε ήταν η πρώτη σου φορά στη σκηνή και τι θυμάσαι από αυτήν;

Η πρώτη μου επαγγελματική ήταν το 2008 – το 2004 γύρισα από Αμερική- στη Ζωή Λάσκαρη. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα έργο στην Θεατρική σκηνή Ζωή Λάσκαρη, με παραγωγό την Ζωή Λάσκαρη και αυτό το έχω δηλώσει κιόλας «Είναι αυτή που με έβαλε στο θέατρο» και με πίστεψε και πολύ.

Η Νεραΐδα και το Παληκάρι στο θέατρο Broadway.

Αυτό το έργο νομίζω ότι όλοι μας το ξέρουμε –όλοι το γνωρίζουμε, όλοι γνωρίζουμε για την ταινία. Η Νεραΐδα και το Παληκάρι κινηματογραφική ταινία όπου την προσαρμόσαμε θεατρικά, βασικό μέλημα ήταν να μεταφέρουμε την ταινία έτσι όπως την γνωρίζουμε πάνω στην σκηνή, χωρίς να κάνουμε ούτε μοντερνισμούς, ούτε τροποποιήσεις. Αυτό που γνωρίζουμε θέλει να δει ο κόσμος, την ταινία στο θέατρο οπότε και ο βασικός μας στόχος ήταν αυτός, να μείνουμε σταθεροί και πιστοί στο πρώτο δημιούργημα των ανθρώπων τότε.

Ο δικός σου ρόλος σε αυτή την παράσταση;

Το Κατερινιο, μια ατίθαση Κρητικοπουλα και νομίζω ότι για τότε το 1969 ήταν αρκετά μπροστά σαν Κρητικοπουλα, το αγρίμι αν θέλεις του χωριού όπου δεν συμβιβάζεται με τίποτα και τελικά ερωτεύεται και έτσι συμβιβάζεται. Όλοι το ξέρουμε το Κατερινιο!

Από πριν ανέβει η παράσταση έκαναν σχόλια και συγκρίσεις με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και έλεγαν ότι την αντιγράφεις. Σε ενόχλησε και πως το αντιμετώπισες;

Το ήξερα ότι θα γινόταν συγκρίσεις, όπως είχε γίνει και πέρυσι με το Γοργόνες και Μάγκες με την κυρία Μάρθα. Όποιος γνωρίζει από θέατρο και έχει παιδεία θεατρική ξέρει πάρα πολύ καλά ότι όταν είναι να πάρουμε ένα έργο στα χέρια μας, κοιτάμε το έργο και τον ρόλο που έχουμε να υποδυθούμε. Δεν υπάρχει σύγκριση, αυτά τα λένε, ρωτάνε και τα συζητάνε άνθρωποι που εν έχουν θεατρική παιδεία, είναι σαν να με ρωτάς αυτή τη στιγμή «Αν μου δώσουν ένα έργο της Marilyn Monroe και εγώ προσπαθώ πιστά να το ακολουθήσω όπως το είχε δημιουργήσει εκείνη, εάν θα με συγκρίνουν μαζί της» είναι ανούσιο – χαζό. Δεν τίθεται καν θέμα συζήτησης. Είναι σαν να μου δίνουν ένα έργω του Σεξπιρ και μου λένε «δεν φοβάσαι μην πουν ότι το έργω που έχει γράψει ο Σεξπιρ, αν θα το πιάσεις εσύ στα χέρια σου», μα ηθοποιός είμαι.

Πως πήρες την απόφαση να κάνεις το μαλλί σου ξανθό και όχι να βάλεις μια περούκα, ήταν εύκολο όλο αυτό, γιατί είναι μια μεγάλη αλλαγή;

Είναι μια πολύ μεγάλη αλλαγή, σκληρή, επίπονη για εμένα. Για τον συγκεκριμένο ρόλο δεν θα μπορούσα να βάλω περούκα αν ήθελα να σεβαστώ τον ρόλο τον συγκεκριμένο και να ήμουν τίμια πάνω σε αυτό το ρόλο, δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο. Το πιο εύκολο πράγμα για εμένα ήταν να αφήσω τα μαλλιά μου κάτω καστανά, αλλά εδώ έρχεται η δουλειά του ηθοποιού που σημαίνει ότι ο ηθοποιός αποφασίζει πόσο πιο πιστά μπορεί να προσεγγίσει ένα ρόλο, με αυτή την άποψη δηλαδή σημαίνει ή βάζεις ψεύτικο μουστάκι ή αφήνεις μουστάκι, κατά τον ίδιο τρόπο ή βάζω περούκα ή βάφω τα μαλλιά μου ξανθά. Κοστούμι είναι – φυσιολογικό είναι, είναι σαν να μου δίνουν πάλι ένα ρόλο της Marilyn Monroe «Το μερικοί το προτιμούν καυτό», και εγώ να πέταγα τα μαλλιά μου κάτω μελαχρινά, βεβαίως και με την παντόφλα μπορώ να βγω πάνω στην σκηνή, δεν είναι θέμα.

Τα πρώτα σχόλια και οι αντιδράσεις σε αυτή την αλλαγή πως ήταν;

Τα ήξερα οπότε δεν με ενδιέφερε. Ήξερα τι έπρεπε να γίνει, ήξερα ποιο ήταν το σωστό, πίστεψε είμαι η πρώτη που πόνεσα για τα μαλλιά μου και που εξακολουθώ να πονάω, που εξακολουθώ να το αισθάνομαι πάνω μου σαν κουστούμι το μαλλί μου, όμως δεν το μετανιώνω λεπτό. Αυτό έπρεπε να γίνει.

Εσύ όταν είδες τον εαυτό σου στον καθρέπτη πως αντέδρασες – τι σκέφτηκες;

Σοκαρίστηκα.

Αυτό το έκανες για ένα ρόλο. Όταν τελειώσει η παράσταση θα ξανά γυρίσεις στο μελαχρινό;

Ναι. Δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα «θέλω να γίνω ξανθιά». Ποτέ δεν ήθελα να γίνω ξανθιά και δεν είμαι και ξανθιά και ούτε είχα και βλέψεις στα 40 μου χρόνια ή μετά από 18 χρόνια στον χώρο αυτόν που είμαι, να το παίξω κάτι άλλο και να γίνω ξανθιά. Δεν κατακρίνω, γιατί υπάρχουν και γυναίκες που κάνουν διάφορες τέτοιες αλλαγές. Σοκαριστικο ήταν και για εμένα και για τον κόσμο αυτή τη αλλαγή, γιατί είμαι ταγμένη μελαχρινή και ο χαρακτήρας μου είναι μελαχρινή, απλά αυτό έπρεπε να γίνει.

Τι ήταν αυτό που σε δυσκόλεψε περισσότερο σε αυτή την παράσταση;

Ενώ για τον κόσμο είναι ένας ανάλαφρος χαρακτήρας – ρόλος κινηματογραφικά, θεατρικά έχει απίστευτες δυσκολίες. Οι δυσκολίες είναι υπερβολικά πολλές διότι είναι ένας ρόλος που έχει μέσα την μορφή ενζενί, την μορφή της ντάμας, την μορφή του κωμικού και την μορφή της σουμπρέτας, τα έχει όλα σε ένα ρόλο. Θεατρικά αυτό το να κάνεις την μια εναλλαγή μετά την άλλη σε κάθε σκηνή, είναι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο. 

Πως είναι η ανταπόκριση του κόσμου σε μια τέτοια παράσταση;

Ο κόσμος αγαπάει την Ελληνική ταινία, αγαπάει αυτές τα ταινίες, έρχεται με μεγάλη νοσταλγία, με μεγάλη χαρά, είναι ταινίες που όλοι έχουμε μεγαλώσει, που όλοι τις λατρεύουμε, που όλοι αγαπάμε τους ηθοποιούς αυτούς και τους σεβόμαστε και πόσο μάλλον εμείς οι ηθοποιοί προς αυτούς τους ηθοποιούς και έρχονται με πολύ ζεστασιά και μεγάλη νοσταλγία.

Πριν κάνεις αυτό το ρόλο ήρθες σε επαφή με την οικογένεια τις Αλίκης και τι σου είπαν;

Ήρθα και πριν αλλά ήρθα και μετά, ειδικά με τον κ. Βουγιουκλάκη ο οποίος μου είπε πράγματα τα οποία πραγματικά τα κρατάω σαν φυλακτό, ότι μου είπε γιατί ξέρεις είναι και άνθρωποι που δεν τα λένε απλά για να τα πουν. Βλέπω την αλήθεια, βλέπω την καθαρότητα των λόγων τους, κάποια τα είπε προς τα έξω – έκανε κάποιες δηλώσεις αλλά είναι και κάποια που πραγματικά τα κρατάω για εμένα.

Τώρα ετοιμάζεστε και για την περιοδεία της παράστασης «Η Νεραΐδα και το Παληκάρι».

Πάμε στην Κρήτη την γενέτειρα της ταινίας, από 19 μέχρι 22 Μαρτίου θα παίξουμε στο Ηράκλειο, στο θέατρο Αστάρια, 23 και 24 Μαρτίου θα ήμαστε στα Χανιά στο Mega Place και από 29 Μαρτίου θα είμαστε για λίγες παραστάσεις στο Radio City στη Θεσσαλονίκη. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε να πάμε και το καλοκαίρι στην Κρήτη, γιατί υπάρχουν πόλεις όπως η βασική ο Άγιος Νικόλαος όπου εκεί γυρίστηκε και η ταινία – εκεί είναι η πατρίδα της. Αυτή τη στιγμή όμως δεν υπάρχουν κλειστά μεγάλα θέατρα, οπότε μπορούσαμε μόνο Χάνια και Ηράκλειο να πάμε και θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα πάμε σε όλα τα υπόλοιπα το καλοκαίρι.

Το ότι θα πάτε στην Κρήτη σε αγχώνει, γιατί είναι ένα έργο το οποίο μιλάει και αναφέρεται στην κουλτούρα και τις παραδώσεις της κατά μια έννοια.

Καθόλου, το περιμένουμε πως και πως – μας περιμένουν πως και πως.

Είσαι ένας άνθρωπος με μεγάλη θεατρική παρουσία. Ποια είναι η ανταπόκριση του κοινού στο πρόσωπο σου;

Θα στο με μια λέξη γιατί δεν μου αρέσουν και τα πολλά, «ένα μεγάλο χειροκρότημα».

Φέτος συζητούσες για να είστε στην εκπομπή της Σίσσυς, γιατί τελικά δεν ευδοκίμησε αυτή η συνεργασία;

Πολλά συζητάω κάθε χρόνο δόξα το Θεό. Πάντα υπάρχουν προτάσεις – προτάσεις που μέσα στο χώρο τις γνωρίζουν απλά ο κόσμος προς τα έξω δεν τις γνωρίζει. Δόξα το Θεό να λέω, αλλά πάντα είμαι ένας άνθρωπος που από την πρώτη μέρα κοιτούσα να επιλέγω και να έχω την «πολυτέλεια» να επιλέξω και βάση ενστίκτου και βάση του τι θέλω εγώ να δρομολογήσω στην ζωή μου και τι σκαλοπάτι θέλω κάθε φορά να κάνω. Προτεραιότητα μου ούτως ή άλλως είναι το θέατρο, πάντα κοιτάω θεατρικά να δω τι θα κάνω πρώτα και αν αυτό που μου έχει προταθεί θεατρικά με αντιπροσωπεύει και θέλω να το κάνω. Από εκεί και πέρα όλα τα υπόλοιπα επαγγελματικά έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει δεχτεί μεγάλο bullying και κυρίως μέσα από τα social media. Πως το αντιμετωπίζεις – βιώνεις όλο αυτό και πόσο σε έχει επηρεάσει;

Αδιαφορώ. Δεν ζουν μαζί μου, δεν είναι φίλοι μου οπότε αδιαφορώ πλήρως. Είναι αυτό το λεγόμενο ρητό που λέει «Ας βάζανε τα παπούτσια μας, ας κάνανε αυτά που κάνουμε και μετά ας μιλήσει ο κάθε ένας». Εγώ είμαι ταγμένη σε πέντε πράγματα, πάνω απ’ όλα αφοσιωμένη πάνω στην οικογένεια μου, στην ζωή μου την ίδια που την πιστεύω και με πάθος και με μεγάλο σθένος την πιστεύω και στα όνειρα μου και στα πάθη μου, που δουλεύω πάρα πολύ σκληρά και αδιαφορώ.

Έχει γραφτεί πως όταν γίνει η θεατρική μεταφορά της ταινίας «Η Αρχόντισσα κι ο Αλήτης» στους ρόλους της Βουγιουκλάκη και του Παπαμιχαήλ, θα είσαι εσύ και ο Γιάννης Αϊβαζης. Αυτό πόσο ισχύει και θα ήθελες να συμβεί, γιατί δεν σας έχουμε δει θεατρικά να συνυπάρχετε πάνω στην σκηνή μαζί.

Έχουμε κάνει με τον Γιάννη θέατρο και με έχει σκηνοθετήσει κιόλας, απλά πρόσφατα δεν έχει γίνει κάτι. Βέβαια και θα μπορούσε και μας έχουν κάνει θεατρικές προτάσεις και άλλες προτάσεις με τον Γιάννη, όπου έχουμε πει όχι γιατί πάντα το προσέχουμε. Ότι κάνω εγώ, ότι κάνει και ο Γιάννης οτιδήποτε και αν είναι είτε να δουλέψουμε μαζί είτε όχι, πάντα το προσέχουμε – πάντα το μελετούμε, δεν κάνουμε κάτι απλά για να το κάνουμε. Οπότε αν είναι μια καλή πρόταση, αν είναι κάτι που μας αντιπροσωπεύει είτε είναι να είμαι μαζί με τον άντρα μου είτε όχι, όταν μιλάμε επαγγελματικά και καθαρά επαγγελματικά, ναι σαφέστατα και θα ήθελα να δουλέψω μαζί του.

Έχεις δημιουργήσει και την δική σου σειρά γυναικείων ρούχων, με την επωνυμία «Maria Korinthiou Collection». Αυτό πως προέκυψε;

Η πρώτη προσέγγιση ήταν από την εταιρία, ως πρόσωπο της εταιρίας και μετά από δυο χρόνια συνεργασίας έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνω την δικιά μου σειρά ρούχων μέσα σε αυτή την εταιρία και έτσι έγινε!

Γι αυτό το λόγο επισκέφτηκες και την Βενετία πρόσφατα.

Εγώ σε ότι κάνω θέλω να δημιουργώ, δεν μπορώ να μένω στάσιμη – θέλω να εξελίσσομαι σε οτιδήποτε καταπιάνομαι. Δεν μπορώ κάθε χρόνο – κάθε φορά να κάνω τα ίδια πράγματα, κάθε φορά βλέπω σε οτιδήποτε κάνω να πατάω σε ένα σκαλί παραπάνω, έτσι και στην σειρά των ρούχων έπρεπε να ανέβω ένα σκαλί παραπάνω που αυτό σημαίνει, είτε σχεδιαστικό, είτε αφορά το λεγόμενο print, είτε αυτό έχει να κάνει με το που θα γίνει η φωτογράφιση και πως θα γίνεται από εδώ και στο εξής. Πάντα υπάρχει μια εξέλιξη σε ότι κάνεις, στην συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω ότι εξέλιξη αυτού του project ήταν αυτή, να ξεκινήσω και να πηγαίνω να φωτογραφίζομαι για τα συγκεκριμένα ρούχα σε διάφορες χώρες.

Με αφορμή το ταξίδι στην Βενετία, μάθαμε και για την καταγωγή σου.

Άκου να δεις τώρα, είναι δυο οι Αρμαοιδες και οι Κορίνθιοι, Αρμάο είναι η μαμά μου και είναι Βενετσιάνικο όνομα και από εποχή Φραγκοκρατίας μετανάστευσαν στην Τήνο. Οι Κορίνθιοι – το έχω ψάξει πολύ- ήταν ο Κορίνθιος και ήταν τύραννος – είχε μετά και τους απογόνους του που τον διαδέχτηκαν – όπου την τότε εποχή υπήρχαν οι Ίωνες και οι Δωριείς που μετανάστευαν πάρα πολύ από την Πελοπόννησο στην Μ. Ασία, ο παππούς μου είναι από την Μ. Ασία, από την Σμύρνη και με τον διωγμό της Σμύρνης ο παππούς Αντώνης Κορίνθιος μαζί με την οικογένεια του μετανάστευσαν και πήγανε στην Τήνο. Ξέρω όλο μου το γενεαλογικό δέντρο, το έχω ψάξει πάρα πολύ, ουσιαστικά η καταγωγή μου είναι από Τήνο και Μ. Ασία και οι ρίζες μου από Βενετία και Κόρινθο (γελάει), είδες όλα τα έχω ψάξει. Εξού και καθολική όμως, από τους Κορίνθιους δεν ξέρω γιατί , γιατί και οι δυο οικογένειες είναι καθολικοί και ο ένας μου παππούς και ο άλλος, κάτι θα έγινε με τους Κορίνθιους και τους Φράγκους τους Ιταλούς, δεν ξέρω κάτι θα παίχτηκε

Τι αρέσει στη Μαρία να κάνει στον ελεύθερο χρόνο της;

Να είμαι με το παιδί μου και τον άντρα μου!

Τώρα έγραψες και ένα παιδικό βιβλίο.

Τελείως τυχαία – τελείως αυθόρμητα, η ξαδέρφη μου που είναι συγγραφέας η Αναστασία Κορινθίου, αυτή είναι που με έσπρωξε και το Motivation μου είναι η Ισμήνη, γιατί πιάνοντας πια ένα παιδικό παραμύθι και καθίζοντας κάτω και λέγοντας «τι είναι αυτό που να γράψω», αμέσως μου ήρθε σαν εικόνα ότι αυτό που θα ήθελα να γράψω είναι πολύ προσωπικό, μέσα από μια ιστορία και μέσα όμως από αυτή την ιστορία να αφήνει και κάτι στα παιδιά. Για εμένα αυτό που ήταν να αφήνει κάτι στα παιδιά λέω «τι είναι αυτό που αγαπώ περισσότερο, το θέατρο». Το θέατρο λοιπόν μέσα από την ιστορία την προσωπική με εμένα και την Ισμήνη για την πρώτη φορά που με είδε στην θεατρική σκηνή, με ατάκες της Ισμήνης, με πολλά πράγματα μέσα που είναι εμένα και της Ισμήνης , τα έκανα μια πολύ ωραία ιστορία όπου μέσα από αυτή την ιστορία τα παιδιά μαθαίνουν για το θέατρο.

Πότε θα κυκλοφορήσει;

1 Απριλίου!

Το ότι απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό – τα παιδιά – σε δυσκόλεψε αυτό;

Καθόλου, μαμά είμαι! Μάλιστα το έγραψα μέσα σε μια εβδομάδα, γιατί αυτό ήταν τόσο προσωπικό που απλά πήρα το μολύβι και άρχισα να γράφω.

Υπάρχουν άνθρωποι που ότι και να κάνεις το σχολιάζουν και τις περισσότερες φορές αρνητικά. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;

Ενοχλώ (γελάει). Ενοχλώ γιατί είμαι ήρεμη δύναμη (γελάει), το λέω απλά. Έχω άλλα τόσα που είμαι έτοιμη να κάνω αυτή τη στιγμή και δεν τα λέω. Με μεθοδισμό, με πολύ λαχτάρα για δημιουργικότητα και πολύ εργατικότητα, είμαι ένα άτομο που μου αρέσει πολύ να δημιουργώ και επειδή τα δημιουργώ νομίζω μόνη μου και κάθε φορά γυρνάει ο εγκέφαλος για να δημιουργήσω διάφορα, έτσι ώστε να εξελίσσομαι εγώ σαν καλλιτέχνης και ως άνθρωπος. Μου λένε πολλές φορές « Που το σκέφτηκες, μα πως το έκανες και πότε πρόλαβες», ότι αγαπάς, ότι είσαι παθιασμένος να κάνεις, ότι πιστεύεις και βγαίνει από μέσα σου και τα προλαβαίνεις – μπορείς, αλλά τα φυλάω κιόλας όπως καταλαβαίνεις. Τι να σου πω, ρώτα τους (γελάει).

Τον τελευταίο καιρό απασχόλησε η επίθεση που δέχτηκες έξω από το σπίτι σου. Τι άλλαξε στην ζωή από τότε;

Τον πρώτο μήνα άλλαξε, τώρα πάλι ουσιαστικά είναι το ίδιο. Αυτό που άλλαξε είναι κάποια αρκετά μέτρα ασφαλείας στο σπίτι και παντού. Τον πρώτο μήνα ήμουν αρκετά προσεκτική και κάποιες φορές συνοδευόμουν από κάποιους ανθρώπους, γιατί το συγκεκριμένο άτομο ήρθε για εμένα αυτό είναι σίγουρο, ήξερε που ερχόταν και ήξερε ποια ήμουν.

Στο παρελθόν έχεις κάνει και τηλεόραση, η αποχή σου από αυτήν είναι προσωπική επιλογή ή έτυχε;

Έχει τύχει και σε κάποιες υποθέσεις, αλλά είναι και δική μου. Για εμένα το θέατρο είναι  η προτεραιότητα μου δεν το συζητάω, από εκεί και πέρα αν γίνονται κάποιες προτάσεις που μπορώ να τις συνδυάσω με το θέατρο καλώς, αν όχι κακό. Την αγαπώ πολύ την τηλεόραση αλλά ξέρεις όσο μεγαλώνω θέλω να κάνω όλο και πιο επιλεκτικά πράγματα, γιατί για εμένα ο χρόνος είναι πολύτιμος, σημαίνει ότι θα δώσω την ενέργεια μου κάπου άλλου που πιστεύω πολύ. Ποτέ και από την πρώτη μέρα ούτως ή άλλως δεν έκανα κάτι απλά για να το κάνω, δεν έκανα κάτι απλά για να υπάρχω, γιατί αν ρωτήσετε θα μάθετε σε πόσα έχω πει όχι, και σοβαρά όχι που δεν το μετανιώνω σαφέστατα καθόλου γιατί δεν με ενδιέφεραν ούτως ή άλλως.

Με ενδιαφέρει να υπάρχω και να εξελίσσομαι στο θέατρο – που και εκεί πάλι επιλέγω –. Θα σου πω κάτι που δεν το έχω πει, το καλοκαίρι που μας πέρασε είπα όχι σε 6 θεατρικές παραστάσεις και αυτό γιατί αισθανόμουν ότι οι συγκεκριμένες θεατρικές παραστάσεις ήταν για εμένα δημιουργικά στάσιμο, δεν έδινα κάτι παρά πάνω και είπα όχι σε 6 θεατρικές παραστάσεις με κίνδυνο να μείνω θεατρικά εκτός, Σεπτέμβριο μήνα έγινε η Νεραΐδα που είπα το ναι. Είπα το ναι γιατί αισθάνθηκα ότι θεατρικά είχα να δώσω το κάτι παρά πάνω απ την προηγούμενη χρονιά. Πίστεψε με η επόμενη μου θεατρική δουλειά θα είναι κάτι δημιουργικό για εμένα παρά πάνω, δεν θα κάνω κάτι που θα είναι κάτι λιγότερο.

Δηλαδή έχεις κλείσει την επόμενη θεατρική σου δουλειά;

Όχι δεν έχω κλείσει, συζητάω κάποια πράγματα αλλά αυτό που θα κλείσω, κι αν κλείσω γιατί μπορεί να μην έχω την τύχη να κλείσω, θα είναι κάτι που θα με εξελίξει εμένα σαν καλλιτέχνη.

Σκέφτεσαι να είναι πάλι κάτι όπως το «Γοργόνες και Μάγκες» και τη «Νεραΐδα και το Παληκάρι»;

Όχι!    

Επαγγελματικά τι άλλο έχουμε να περιμένουμε από εσένα;

Πολύ θέατρο, συζητάω γενικά, συζητάω και για κάτι ταινίες, ένα φωτογραφικό λεύκωμα που έχω για να βγει τον Ιούνιο, που έχει για την μεσογειακή ομορφιά και την Μεσόγειο τι μας παρέχει και τα αγαθά της μέσα όμως απ την δική μου οπτική ματιά φωτογραφικά, το παιδικό παραμύθι και τα ρούχα. Επίσης ετοιμάζετε και ένα e-shop όπου θα εξελιχτεί και θα πάει λίγο παρά πάνω το ρούχο, θα έχει και αλλά κομμάτια μέσα όπως μαγιό. Σίγα σίγα θα τα βλέπετε, μέχρι τον Δεκέμβριο είμαι κλεισμένη γενικά (γελάει) από διάφορα, δόξα το Θεό.

Η Μαρια Κορινθιου με την δημοσιογράφο του site μας, Πόπη Γιαννικάκη