Γιώργος Χατζηπαύλου: Δεν το βλέπω σαν μια πρόκληση όσο σαν μια πολύ…. | Αποκλειστική συνέντευξη

Γιώργος Χατζηπαύλου: Δεν το βλέπω σαν μια πρόκληση όσο σαν μια πολύ.... | Αποκλειστική συνέντευξη

Συνέντευξη: Πόπη Γιαννικάκη

Είναι ένας από τους καλύτερους stand-up comedian με καταγωγή από τη Λειβαδιά, σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στην Αθήνα προκειμένου να παρακολουθήσει μαθήματα διαφήμισης και marketing. Το stand-up μπήκε στη ζωή του το 2001 όταν παρακολούθησε μια παράσταση στις Νύχτες Κωμωδίας και του κίνησε το ενδιαφέρον να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό. Ο Γιώργος Χατζηπαύλου σε ένα διάλειμμα από τις πρόβες για την Ευρωπαϊκή περιοδεία που ετοιμάζει μας μίλησε αποκλειστικά στο Gpop.gr γι αυτό το μεγάλο του βήμα, για τις δυσκολίες του και τις ομορφιές που έχει το stand-up ενώ μας μιλάει κι για την επαγγελματική του πορεία αλλά μας παρουσιάζει και πολλές πτυχές της ζωής του.

Έχεις ασχοληθεί με το χώρο της διαφήμισης. Πως πήρες την απόφαση να τον παρατήσεις και να ασχοληθείς με το θέατρο και συγκεκριμένα με το stand up comedy;

Με το stand up comedy προέκυψε επειδή το ξεκίνησα σαν χόμπι και μου άρεσε. Είναι αυτό που ανακαλύπτει κάποια στιγμή ότι εδώ αισθάνομαι πολύ καλύτερα από ότι εκεί και φεύγεις. Το θέατρο τώρα προέκυψε αφού είχα ξεκινήσει να κάνω stand up. Είμαι στο θέατρο και το έχω επιλέξει σαν χώρο και όχι σαν δουλειά γιατί δεν είμαι ηθοποιός, κι επειδή εκεί γίνονται ποιο σωστά οι παραστάσεις, έρχεται  ο θεατής κάθετε σε μια καρέκλα και αυτό που μπορεί να κάνει είναι να σε δει και να σε ακούσει  τίποτα άλλο. Αυτές είναι οι ιδανικές συνθήκες για εμένα.

Τι είναι το stand up comedy για όσους δεν γνωρίζουν και θέλουν να έρθουν να σε δουν;

Πλέων μπορούν να μάθουν εύκολα γιατί έχουμε το Google και μπορούν να το ανακαλύψουν πολύ ποιο βαθιά και ολοκληρωμένα από μια δική μου απάντηση. Εγώ μπορώ να περιγράψω τι είναι και τι θα δουν αλλά  σίγουρα μέσα από το Google και το YouTube μπορούν να δουν και αποσπάσματα από παραστάσεις παλιότερες δικές μου αλλά και άλλων Ελλήνων και ξένων κωμικών ώστε να έχουν μια σφαιρική άποψη. Άρα η απάντηση μου στην ερώτηση σου είναι ότι από το να το ακούσουν από εμένα καλό είναι να κάνουν μια έρευνα και να δουν πολύ περισσότερα και πολύ διαφορετικά πράγματα.

Το κοινό τα τελευταία χρόνια έχει αγαπήσει πολύ το stand up comedy. Σε τι οφείλεται αυτό;

Δεν νομίζω ότι το έχει αγαπήσει περισσότερο από αυτούς που το αγαπούσαν παλιότερα απλά το έχουν ανακαλύψει περισσότεροι και έχουν δει πλέον περισσότερες από μια παραστάσεις περισσότεροι άνθρωποι. Δεν γνωρίζω κάποιον που να έχει δει καλό stand up  και να μη του άρεσε, που στην Ελλάδα έχουμε πολύ δυνατή σκηνή. Οπότε αυτό που συμβαίνει είναι ότι σταδιακά αυξήθηκαν οι κωμικοί, οι παραστάσεις και το ακροατήριο. Άρα αυτό που φαίνεται ποιο έντονο σαν αγάπη είναι μεγαλύτερο σαν κοινό και σίγουρα μέσα σε αυτούς υπάρχουν και κάποιοι που το υπέρ αγαπούν αλλά αυτοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Εμάς μας ενδιαφέρει να το γνωρίζουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι, αυτό είναι το ζητούμενο.

Ποια η μεγαλύτερη δυσκολία για έναν stand up comedian;

Η πειθαρχεία νομίζω, γιατί δεν έχεις κάποιο παραγωγό, σκηνοθέτη ή κάποιον που να σε πιέσει να δουλέψεις οπότε πρέπει να το κανείς εσύ για τον εαυτό σου και αυτό ισχύει σε όλες τις δουλείες που είσαι εσύ ο διευθυντής και ο υπάλληλος. Οι δυσκολίες του είδους για εμένα είναι στάνταρ διαδικασία σε όποια δουλειά και αν θες να κάνεις. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια δουλεία που θες να κάνεις καλά και να είναι εύκολη, οπότε αυτό το αφήνω στην άκρη. Εγώ σαν ποιο ιδιαίτερο και δύσκολο θα έβαζα το να έχεις την πειθαρχία να δουλεύεις όχι στη σκηνή αλλά να γράφεις, να οργανώνεις και να παράγεις το υλικό που θα χρησιμοποιήσεις στη σκηνή.

Πριν ανεβάσεις  την κάθε παράσταση στο θέατρο, υπάρχει κάποιος που του την παρουσιάζεις ή να του δείχνεις  τα κείμενα για να σου πει τι γνώμη του;

Να διαβάσω όχι αλλά να κάνω δοκιμή κανονικά ο πρώτος είμαι εγώ (γελάει). Κάνω τα κείμενα κανονικά σα’ να έχω κοινό απέναντι μου, μετά οργανώνω κάποιες παραστάσεις που λέγονται working progress, είτε σε θέατρα μικρά είτε σε χώρους ελεγχόμενους όπου δοκιμάζω κάποια κομμάτια, δηλαδή είναι 45-50 λεπτά, μια ώρα, μπορεί και κάτι παραπάνω αναλόγως την περίοδο που δοκιμάζω το υλικό, πριν πω ότι είναι έτοιμο να παίξει σεζόν στο θέατρο. Κάνω αυτές τις δοκιμές σε συνθήκες παραστάσεις, μόνο έτσι καταλαβαίνεις το αποτέλεσμα και μετά πάω κι διορθώνω ότι χρειάζεται.

Τώρα ετοιμάζεις και μια περιοδεία στο εξωτερικό και θα παίξεις και για ένα διαφορετικό κοινό. Είναι η πρώτη φορά και πως είναι αυτό για εσένα;

Θεωρητικά σε όποια πόλη και να παίζεις κάθε βράδυ ακόμα και στην Αθήνα, κάθε βράδυ έχεις από κάτω διαφορετικό κοινό. Το ότι είναι ένα κοινό μακριά από την Ελλάδα ίσως κάνει και ποιο ενδιαφέρον τα πράγματα γιατί έχεις να τους πεις τα «νέα» από την Ελλάδα και έχεις να μάθεις πάρα πολλά πράγματα από αυτούς ενδεχόμενος αλλά αυτό μετά την παράσταση. Δεν το βλέπω σαν μια πρόκληση όσο σαν μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία για εμένα. Έχω φτιάξει  με βάση την παράσταση «Σχεδόν  40» κάποια καινούργια και παλιότερα κείμενα κι έχω φτιάξει ένα κράμα – tailor made για αυτή την περιοδεία, οπότε δεν ανησυχώ, έχω πολύ μεγάλη προσμονή και δημιουργική αγωνία.

Τι έχει να περιμένει ο κόσμος από σένα όταν θα έρθει να παρακολουθήσει μια παράσταση;

Εγώ έχω να περιμένω από αυτόν όχι αυτός από μένα (γελάει). Αυτός περιμένει από εμένα να τον κάνω να γελάσει, να ακούσει ενδιαφέροντα και αστεία πράγματα κι εγώ περιμένω να γελάσει με ήχο, γιατί δεν μας αρέσουν τα χαμόγελα στο stand up, μας αρέσουν τα δυνατά γέλια, οπότε είναι win-win η διαδικασία.

Σε αγχώνει το ότι το κοινό μπορεί να μην αντιδράσει καθόλου ή να μην γελάσει με αυτά που θα πεις σε κάποια παράσταση; Και πως αντιδράς;

Γι αυτό σου είπα πριν ότι κάνω δόκιμες και δεν πάω έτσι. Υπάρχουν οι δοκιμές  που επιτρέπεται να κάνεις και λάθος, είναι δοκιμή το γράφει απέξω και το ξέρει και ο θεατής ότι δεν έρχεται να δει το τελικό αποτέλεσμα, έρχεται να δει το 70 – 60 – 50% απλά από ένα σημείο και μετά έχεις και ένα κριτήριο, μια αίσθηση για το τι γράφεις. Αυτό δεν σημαίνει 100% επιτυχημένο αλλά γι αυτό κάνεις τη δοκιμή, για να αποφύγεις να το ανακαλύψεις όταν θα είσαι στη σκηνή. Μετά από τόσα χρόνια σε μια αίθουσα που λες κάτι που το έχεις δοκιμάσει έχουν γελάσει σε άλλες 20-30 παραστάσεις, δύσκολο να υπάρξει παγωμάρα για κάποιο λόγο. Ισχύει το ίδιο με τις δοκιμές, αν κάτι το έχεις δοκιμάσει και ξέρεις πως δουλεύει, αν το κάνεις με αυτό τον τρόπο και έχεις δει πως δουλεύει και θα βρεθούν κάποιοι που δεν τους αρέσει, σίγουρα δεν θα είναι 200 άτομα, είναι απίθανο να συμβεί μετά από δοκιμές. Μέχρι να φτάσει η μέρα που η παράσταση είναι έτοιμη έχουμε περάσει πολύ μεγάλη αγωνία και δοκιμή.

Το ιντερνετικό κομμάτι όπως το YouTube έχει παίξει ρόλο ώστε να σε γνωρίσει πιο πολύ ο κόσμος και η νεολαία. Πιστεύεις  πως στο διαδίκτυο βρίσκεται το μέλλον της δουλειάς;

Η δουλειά μας όχι. Η φύση του stand up είναι στη σκηνή live αλλά είναι ένα πάρα πολύ καλό μέσο γιατί κατάργησε την αναγκαιότητα της τηλεόρασης. Παλιότερα αν ήθελες μαζικά να σε δει κάποιος πήγαινες στην τηλεόραση και το stand up στην τηλεόραση δεν έχει χώρο, με την έννοια ότι κανένας κωμικός δεν θα βγάλει την παράσταση του στην τηλεόραση ή στο YouTube να την κάψει όταν την κάνει ακόμα ή και να το κάνει για να το ξανά κάνει και να βγάλει την επόμενη παράσταση θα περάσουν 2-3 χρόνια. Το YouTube έλυσε αυτό το πρόβλημα γιατί μπορείς να ανεβάσεις κάποια κλιπάκια, ούτε να σε ρωτήσει κάνεις, ούτε να σου υποδείξει πως θα το κάνεις γιατί είναι και αυτό ένα πολύ μεγάλο θέμα. Εγώ ξέρω πολύ καλύτερα από οποιοδήποτε κανάλι πως θα διαφημίσω την παράσταση μου, την δουλειά μου σαν παράσταση, οπότε αυτό στο YouTube είναι χαρά θεού να το κάνεις.

Όταν βγαίνεις πάνω στη σκηνή, πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αυτοσχεδιάσεις;

Ο αυτοσχεδιασμός είναι κάτι που μας έρχεται εκείνη την ώρα και είναι μια τέχνη από μόνη της. Η ποιο σωστή ορολογία είναι το Out of context, να βγεις εκτός κειμένου, αυτό συμβαίνει ή δεν συμβαίνει, δεν το επιδιώκεις. Την ώρα που έχεις τον ίστρο της σκηνής και λες το κείμενο σου μπορεί κάτι να σου έρθει, το κάνεις δεν είναι θέμα ευκολίας ή δυσκολίας απλά συμβαίνει κάποιες φορές και πολλές φορές είναι και κάτι που μένει στο κείμενο μόνιμα και αυτή είναι και η ομορφιά του stand up. Κάτι μπορεί να το έχεις σχεδιάσει στο χαρτί μέχρι τελικής λεπτομέρειας, να το έχεις κάνει άπυρες πρόβες και δοκιμές, να το θεωρείς τελικό αλλά όταν ανεβαίνεις στη σκηνή βγαίνει και κάτι άλλο, μια πολύ όμορφη πλευρά του stand up.

Αν γύριζες  το χρόνο πίσω, τι θα ήταν αυτό που θα άλλαζες;

Είναι εντελώς άσχετο με την δουλειά μου. Ενδεχομένως κάποια στιγμή όταν ήμουν γύρω στα 20 είχα την ευκαιρία να φύγω κάποια χρόνια στο εξωτερικό και δεν το έκανα. Με το μυαλό που έχω τώρα, όχι με την θεωρεία του αν γύριζα το χρόνο πίσω γιατί αν μπορούσα να το κάνω θα κατοχύρωνα την πατέντα της χρονομηχανής να την πουλήσω και να ζήσω ζάμπλουτος (γελάει) αλλά αν με ρωτούσε κάποιος πιτσιρίκας τώρα που έχω αυτή την ευκαιρία να πάω στο εξωτερικό θα του έλεγα πήγαινε, είναι ωραίο και θα ήθελα να το είχα κάνει γιατί τώρα ποια ξέρω ότι δεν γίνεται μόνο εξ ανάγκης που το αποφεύγω.

Κατά καιρούς βλέπουμε συναδέλφους σου και φεύγουν στο εξωτερικό για να δουλέψουν εκεί λόγο της κατάστασης που επικρατή στην Ελλάδα. Εσύ θα πήγαινες;

Όχι. Το stand up έχει έναν αυστηρό περιορισμό στη γλώσσα, αν δεν έχεις ξεκινήσει απ’ έξω ή αν δεν έχεις πολύ καλή γνώση των αγγλικών και να σκέπτεσαι όμως σε αυτή τη γλώσσα, για μένα είναι αδύνατον να το κάνω δηλαδή η περιοδεία στην Ευρώπη σε Έλληνες είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα και είναι η μεγαλύτερη περιοδεία Έλληνα που γίνετε στο εξωτερικό και είναι ένα πολύ δυνατό –μεγάλο βήμα για έμενα και μου αρκεί. Σε μια άλλη γλώσσα θεωρώ ότι πιθανότατα δεν το ήθελα και ποτέ γιατί φαντάζομαι ότι αν το ήθελα θα το είχα ψάξει αλλά νομίζω ότι έχει φύγει ποια γιατί δεν έχω τελειώσει με αυτά που θέλω να κάνω στην Ελλάδα, δεν θεωρώ ότι έκλεισα, τελείωσα και δεν έχω τι άλλο να κάνω. Πάντοτε υπάρχουν καινούργια πράγματα και άμα δεν υπάρχουν τα φτιάχνω, τα εφευρίσκω και βάζω προκλήσεις στον εαυτό μου.

Εσείς παντός αν θέλετε να πάτε στο εξωτερικό να πάτε γιατί δεν θέλω να σας στενοχωρήσω αλλά δεν θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα στη Ελλάδα.

Εσύ έχεις φέρει και ξένους  stand up comedian στην Ελλάδα. Αυτό πως προέκυψε και το κοινό πως το αντιμετώπισε;

Είδες τους φέρνω εδώ δεν είναι ανάγκη να τρέχω έξω (γελάει). Με τους Άγγλους έχουμε κάνει παραστάσεις και για Ελληνικό κοινό, μισό στα Ελληνικά μισό στα Αγγλικά, με τον Alice Barry έχουμε κάνει και δέκα μέρες περιοδεία στην Ελλάδα, μια πολύ μεγάλη περιοδεία για μια τέτοια ιδέα. Επειδή πηγαινοέρχομαι συχνά για δουλειά και παραστάσεις στο Λονδίνο γνώρισα κάποιους κωμικούς και κάποια στιγμή μου μπήκε η ιδέα και λέω γιατί όχι. Ο μέσος ελληνας σήμερα ξέρει πολύ καλύτερα Αγγλικά από την δικιά μου γενιά γιατί σερφάρουν στο internet. Στα δικά μου τα χρόνια αν ήθελα να διαβάσω στα Αγγλικά έπρεπε να ψάξω, όποτε καταλαβαίνουμε πολύ καλύτερα Αγγλικά από ότι ενδεχομένως να μιλάμε, οπότε το θεώρησα μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Στην αρχή έγινε σε ένα πολύ προστατευμένο περιβάλλον μέσα στη Unicef με την παράσταση stand up for U και μετά σκέφτηκα γιατί δεν το κάνω στην Αθήνα για τέσσερις παραστάσεις και μετά οι τέσσερις έγιναν δέκα και θα γίνουν κι άλλα ποιο μεγάλα.

Η ιδέα του stand up for U πως προέκυψε;

Νομίζω ότι αυτές οι ιδέες δεν ακολουθούν μια τακτική σκέψη, δηλαδή βήμα 1 – βήμα 2 – βήμα 3, εμφανίζονται καμιά φορά και σαν έμπνευση της στιγμής, σαφώς μπορεί να υπάρξει μια προεργασία. Εγώ σκεφτόμουνα ότι θα ήθελα να γίνονται μεγάλες παραστάσεις με πολλούς κωμικούς και κάποια στιγμή μου ήρθε η ιδέα μιας φιλανθρωπικής παραστάσεις ενός ετήσιου θεσμού κωμωδίας όπως είναι το Κομι πειτ, το Καναδά, την Αμερική, την Αγγλία και λέω γιατί να μην έχουμε κι εμείς μια τόσο μεγάλη διοργάνωση εδώ. Είναι από τις περιπτώσεις που λες «πολύ καλή ιδέα, μακάρι να γίνει» αλλά συνειδητοποίησα ότι για να γίνει πρέπει να την βάλεις μπρος, όποτε αυτό που λέμε «μακάρι να γινόταν» είναι το «ΚΑΝΤΟ» και αποφάσισα να το κάνω και πάει πάρα πολύ καλά, συνεχώς μεγαλώνει, συνεχώς αυξάνετε ο αριθμός θεατών και φέτος κλείσαμε 4 χρόνια.

Πλέον δηλαδή θεωρείτε θεσμός;

Από την πρώτη χρονιά ξεκίνησε έτσι καθώς την πρώτη χρονιά που το έκανα αυτός ήταν και ο βασικός όρος για εμένα. Μέσα στο μυαλό μου είναι ότι δεν ξεκινάς να κάνεις όλη αυτή τη δουλειά, γιατί είχε πολύ δουλειά, φαντάσου εγώ για το stand up for U δουλεύω 3 -4 μήνες το χρόνο, δεν ξεκινάς λοιπόν να κάνεις μια τόσο μεγάλη δουλειά με έξοδα δικά σου γιατί είναι από της παραστάσεις που βγαίνουν τα έξοδα και τα έσοδα τα παίρνει η Unicef από το πρώτο ευρώ οπότε δεν το κάνεις αυτό αν δεν έχεις μακροπρόθεσμο πλάνο. Εγώ από την αρχή είπα ή το κάνω και το κάνω θεσμό ή δεν το κάνω καθόλου και αυτό είναι και το ωραίο κομμάτι και για τους κωμικούς που μαζευόμαστε, αυτή η παράσταση είναι ίσως από τις ποιο ωραίες εμπειρίες που έχω μέχρι στιγμής ως κωμικός.

Εσύ είσαι και ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Comedy Lab. Αυτό πως προέκυψε;

Καλλιτεχνικά όχι οργανωτικά και διοικητικά. Αυτό προέκυψε από τα παιδιά τον Μαλώνη Τσιμπουκίδη, τον Λεβόν Αβακιάν, τον Θανάση Νάσκαρη και τον Τζορτζ Υποφάντη που είχαν την ιδέα, το συζητάγαμε καιρό και κατά καιρούς το συζητάγαμε και με διάφορους καλλιτέχνες, έμενα, τον Σίλα με αρκετούς ανθρώπους και επισης είναι στην κατηγορία «ωραια θα ήταν να είχαμε web tv » και τα παιδιά είπαν «Αν δεν το κάνουμε, μην περιμένουμε να γίνει, ας το κάνουμε» κι έτσι έγινε.

Στο παρελθόν έχεις κάνει και τηλεόραση. Τώρα γιατί απέχεις από αυτή;

Δεν έχω κάποια πρόταση και κατά καιρούς κανά δυο πράγματα που έχει τύχει να συζητήσω, πολύ φασαρία για το τίποτα, δηλαδή πολύς κόπος, αβεβαιότητα για το αν και πότε θα προπληρωθείς κάποια ελάχιστα χρήματα και όλο αυτό σημαίνει ότι εγώ δεν έχω το χρόνο να δουλέψω το stand up που είναι η βασική μου δουλειά και αυτό θέλω να κάνω, οπότε ότι κι αν παρουσιάζεται είτε αυτό είναι τηλεόραση, ραδιόφωνο, internet οτιδήποτε, εγώ το φιλτράρω μέσα από το πόσο χρόνο θα μου φάει από το stand up και αν η απάντηση είναι αρκετό δεν το κάνω αλλά για την τηλεόραση δεν έχω κι εγώ κάτι να προτείνω, δεν έχουν κάτι να μου προτείνουν. Δεν είναι ούτε πικρία, ούτε στεναχώρια. Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα τους κωμικούς του stand up δεν μας έχουν τόσα χρόνια ώστε να γίνει κτήμα η γνώση το ότι τους κωμικούς πρέπει να τους δώσεις χώρο στην τηλεόραση να γράψουν και να μεταφέρουν την ικανότητα τους ως κωμικοί στην τηλεόραση και όχι να τους βάλεις σε ένα αταίριαστο περιβάλλον και να περιμένεις ότι θα  αναστει χωρίς να υπάρξει μια προεργασία, μετά τα χρονιά θα συμβεί και αυτό.

Με τις εξελίξεις που τρέχουν συνεχώς εσύ μπορεί να αλλάξεις τα κείμενα σου και την τελευταία στιγμή;

Όχι, εγώ δεν κάνω επικαιρότητα παρά ελάχιστα πράγματα και σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Δεν ασχολούμαι με την επικαιρότητα, έχω προσωπική άποψη, μπορεί να ποστάρω κάποια πράγματα, να συζητήσω, να σχολιάσω κάτι χοντρό που έχει γίνει αλλά δεν ασχολούμαι. Δεν είμαι αυτός ο κωμικός που κάνει πολιτική σάτιρα αλλά κωμικός που κάνει observational comedy και storytelloum. Δεν έχει να κάνει από το αν μου αρέσει ή δεν μου αρέσει, ανακάλυψα και εξελίχτηκα ως τέτοιος κωμικός.

Ο Γιώργος έχει απωθημένα; Πράγματα στην ζωή του που θα ήθελε να κάνει και δεν τα έχει κάνει;

Θα ήθελα να μάθω κιθάρα που επίσης αν το είχα αποφασίσει, αλλά δεν το ήθελα πάρα πολύ μάλλον, γιατί όταν είχα μαζέψει τα λεφτά στην πρώτη γυμνάσιου ήμουν ανάμεσα στο να αγοράσω κιθάρα ή την δισκογραφία των Doors, έκανα το δεύτερο. Απωθημένο δεν το έχω και επειδή προτιμώ να ρισκάρω όταν ξέρω ότι κάπου που είμαι δεν μου αρέσει και θέλω όπως και δίπατε να φύγω από εκεί μπορώ να ρισκάρω και να φύγω, οπότε αυτό δεν σου δημιουργεί απωθημένα.

Θέλω να μου χαρακτηρίσεις  με μια λέξη την πολιτική κατάσταση της  χώρας αυτήν την στιγμή;

Με μια λέξη (γελάει) κάτσε να σκεφτώ γιατί έχω πολλές επιλογές αλλά θα την χαρακτήριζα ως ανούσια.

Βλέπουμε κατά καιρούς συναδέλφους σου να κατεβαίνουν στην πολιτική. Εσύ θα το έκανες;

Είσαι με τα καλά σου (γελάει). Ρώτησε τους όταν τελειώσει η θητεία τους, αφότου ασχολήθηκαν αν θα το ξανά έκαναν, το πριν δεν έχει σημασία. Όχι, μακριά αυτά τα πράγματα από εμάς (γελάει).

Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο ελάττωμα και προτέρημα σου;

Είμαι ανυπόμονος κατά περίσταση και αυτό είναι ελάττωμα όπως είμαι και υπομονετικός κατά περίσταση καθώς σε κάποιο θέμα είμαι υπομονετικός και σε κάποιο άλλο δίπλα από αυτό δεν είμαι και τα δυο με κάνουν και υποφέρω.

Υπάρχει κάποιος του είδους σου που θα ήθελες να συνεργαστείς μαζί του και δεν το έκανες;

Έχω συνεργαστεί με όλους τους κωμικούς, στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάποιος πλην ελαχίστων περιπτώσεων που απλά δεν γνωριζόμαστε ή δεν έχουμε συναντηθεί ή δεν έχει τύχει να βρεθούμε κάπου μαζί. Πρόπερσι γνώρισα τον Φοίβο Δεληβοριά επειδή είχε γράψει μουσική για μια παράσταση της οποίας είχα γράψει το κείμενο και σκεφτόμουνα και το έλεγα στην γυναίκα μου «δεν ξέρω πως θα μπορούσε να γίνει αλλά ο Δεληβοριάς ήταν ένας άνθρωπος που θα ήθελα πάρα πολύ κάποια στιγμή να δουλέψω μαζί του» και λίγο καιρό μετά μου είπε για την ιδέα της ταράτσας που έκανε φέτος , λέγοντας μου «θα ήθελες να είσαι» του λέω «εννοείτε». Το stand up είναι μια δουλειά που την κανείς μόνος σου δεν έχεις top of mind να συνεργαστείς, δεν πας από μόνος σου εκτός εάν σου έρθει κάτι όπως είναι η Unisef που και πάλι μπορεί να είμαστε πολλοί κωμικοί όμως ο καθένας είναι μόνος του στη σκηνή. Οπότε δεν έχω κάποιον Έλληνα στο μυαλό μου αλλά από ξένους πολλούς.

Φιλία σε αυτό το χώρο μπορεί να υπάρξει;

Για έμενα η φιλία μέσα από την δουλειά ορίζετε με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Δυο άνθρωποι που είναι πολύ καλοί σαν συνεργάτες και εκτιμά ο ένας την δουλειά του άλλου έχουν πολλές πιθανότητες να γίνουν και φίλοι. Δυο φίλοι που θέλουν να κάνουν μαζί μια δουλειά είναι αμφιβόλου εξέλιξης το αποτέλεσμα οπότε ναι μπορώ να πω ότι έχω καλούς συναδέλφους που εκτιμώ και μοιραζόμαστε κάποιες φιλικές στιγμές.

Από εσένα τι άλλο έχουμε να περιμένουμε επαγγελματικά;

Το σχεδόν 40 που θα το κάνω για τελευταία χρονιά, το comedy lab για παιδιά στο χυτήριο, το Stand up for U, την περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο παράλληλα με την Αθήνα και γράφω και την παράσταση που θα κάνω του χρόνου.

Η δημοσιογράφος του site μας Πόπη Γιαννικάκη με τον Γιώργο Χατζηπαύλου

Ευχαριστούμε τον Γιώργο Χατζηπαύλου για τον χρόνο που μας αφιέρωσε!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather